Klub formalnie istnieje od 1900 roku, jednak jego korzenie sięgają 1895 roku, kiedy powstał Thames Ironworks F.C. – drużyna założona przez pracowników stoczni Thames Ironworks and Shipbuilding Company. Klub szybko stał się ważną częścią robotniczego East Endu i z czasem przekształcił się w West Ham United.
West Ham przez dekady budował swoją tożsamość jako klub klasy robotniczej, słynący z wiernych kibiców, ofensywnego stylu gry oraz jednej z najbardziej cenionych akademii piłkarskich w Anglii. W historii klubu szczególne miejsce zajmują triumfy w FA Cup, zwycięstwo w Pucharze Zdobywców Pucharów oraz wychowanie takich piłkarzy jak Bobby Moore, Geoff Hurst, Martin Peters, Trevor Brooking, Frank Lampard czy Rio Ferdinand.
Thames Ironworks i początki klubu (1895-1900)
Thames Ironworks F.C. został założony przez Arnolda Hillsa oraz Dave’a Taylora jako drużyna pracowników stoczni Thames Ironworks. Klub szybko zaczął rywalizować w lokalnych ligach, zdobywając między innymi London League oraz Southern League Second Division.
Pierwsze mecze rozgrywano na Hermit Road, a później na Memorial Grounds. Już wtedy drużyna zyskała przydomki „Irons” oraz „The Hammers”, które przetrwały do dziś.
W czerwcu 1900 roku, po zmianach organizacyjnych w stoczni, Thames Ironworks został rozwiązany, a miesiąc później powołano do życia West Ham United Football Club.
Syd King i wejście do Football League (1900-1932)
Pierwszym wielkim menedżerem West Hamu został Syd King. Klub początkowo występował w Southern League oraz Western League, a w 1919 roku dołączył do Football League.
W 1923 roku West Ham awansował do finału Pucharu Anglii rozegranego na nowo wybudowanym Wembley. Spotkanie z Bolton Wanderers przeszło do historii jako „White Horse Final”.
W tym okresie klub przeniósł się również na stadion Boleyn Ground, znany powszechnie jako Upton Park. Na trybunach zaczęto śpiewać „I’m Forever Blowing Bubbles”, które z czasem stało się oficjalnym hymnem West Hamu.
Charlie Paynter i lata wojenne (1932-1950)
Po odejściu Syd Kinga stanowisko menedżera objął Charlie Paynter. Klub spędził większość tego okresu poza najwyższą klasą rozgrywkową, ale rozwijał akademię i system szkolenia młodzieży.
W czasie II wojny światowej West Ham wygrał Football League War Cup w 1940 roku, pokonując Blackburn Rovers.
Ted Fenton i narodziny „The Academy of Football” (1950-1962)
Ted Fenton wprowadził nowoczesne metody treningowe i ogromny nacisk położył na rozwój młodzieży. To właśnie za jego czasów zaczęła kształtować się filozofia gry, z której West Ham słynie do dziś.
W 1958 roku klub awansował do First Division, a do pierwszej drużyny zaczęli trafiać młodzi zawodnicy, którzy później stali się legendami klubu i reprezentacji Anglii.
Ron Greenwood i złota era West Hamu (1962-1974)
Ron Greenwood stworzył jedną z najlepszych drużyn w historii klubu. W 1964 roku West Ham zdobył pierwszy w historii Puchar Anglii, pokonując Preston North End.
Rok później „Młoty” wygrały Puchar Zdobywców Pucharów UEFA po zwycięstwie nad TSV 1860 Monachium.
Największym symbolem tej drużyny było trio Bobby Moore, Geoff Hurst i Martin Peters, które odegrało kluczową rolę w zdobyciu przez reprezentację Anglii mistrzostwa świata w 1966 roku.
John Lyall i sukcesy pucharowe (1974-1989)
Następcą Greenwooda został John Lyall. W 1975 roku West Ham ponownie zdobył FA Cup, pokonując Fulham z Bobbym Moore’em w składzie.
W 1976 roku klub dotarł do finału Pucharu Zdobywców Pucharów, a w 1980 roku sięgnął po trzeci Puchar Anglii po zwycięstwie nad Arsenalem.
Najlepszy wynik ligowy w historii klubu przyszedł w sezonie 1985/86, kiedy West Ham zakończył rozgrywki First Division na 3 miejscu.
Billy Bonds i narodziny Premier League (1989-1994)
Po krótkim okresie pracy Lou Macariego menedżerem został Billy Bonds – legenda klubu i rekordzista pod względem liczby występów w barwach West Hamu.
Pod jego wodzą klub awansował do nowo utworzonej Premier League. W tym okresie do pierwszej drużyny zaczęli trafiać kolejni wychowankowie akademii.
Harry Redknapp i nowoczesny West Ham (1994-2001)
Era Harry’ego Redknappa była jednym z najbardziej pamiętnych okresów w nowoczesnej historii klubu. West Ham grał ofensywną piłkę i regularnie kończył sezony w górnej części tabeli Premier League.
W drużynie występowali między innymi Paolo Di Canio, Trevor Sinclair, Joe Cole, Michael Carrick oraz Rio Ferdinand. W sezonie 1998/99 klub zajął 5 miejsce i zakwalifikował się do europejskich pucharów.
To właśnie w tym okresie West Ham zaczął być szerzej postrzegany jako klub rozwijający wielkie talenty piłkarskie.
Spadek i powrót do Premier League (2001-2005)
Po odejściu Redknappa klub prowadził Glenn Roeder. W sezonie 2002/03 West Ham spadł z Premier League mimo zdobycia 42 punktów – rekordowej liczby jak na zdegradowany zespół.
W kolejnych latach drużynę objął Alan Pardew. West Ham wrócił do Premier League po barażach w 2005 roku, pokonując Preston North End na Millennium Stadium.
Alan Pardew i finał FA Cup (2005-2006)
Po awansie West Ham bardzo dobrze radził sobie w Premier League i zakończył sezon 2005/06 na 9 miejscu.
Największym wydarzeniem był jednak finał FA Cup przeciwko Liverpoolowi. Po niezwykle emocjonującym meczu zakończonym remisem 3:3 West Ham przegrał dopiero po rzutach karnych. Spotkanie do dziś uznawane jest za jeden z najlepszych finałów w historii rozgrywek.
Nowi właściciele i era London Stadium (2006-2015)
W drugiej połowie pierwszej dekady XXI wieku klub przeszedł przez wiele zmian właścicielskich i sportowych. West Ham prowadzili między innymi Alan Curbishley, Gianfranco Zola oraz Avram Grant.
W 2011 roku klub ponownie spadł z Premier League, ale już sezon później wrócił do elity pod wodzą Sama Allardyce’a.
Najważniejszą zmianą tego okresu była decyzja o przeprowadzce z historycznego Boleyn Ground na London Stadium.
Sam Allardyce (2011-2015)
Popularny „Big Sam” ustabilizował sytuację sportową klubu po awansie do Premier League. West Ham regularnie utrzymywał się w lidze, a ważnymi postaciami zespołu byli Kevin Nolan, Mark Noble oraz Andy Carroll.
W sezonie 2014/15 drużyna bardzo dobrze rozpoczęła rozgrywki i notowała zwycięstwa nad czołowymi zespołami ligi. Po zakończeniu sezonu klub zdecydował się jednak nie przedłużać kontraktu z Allardyce’em.
Slaven Bilić i pożegnanie Upton Park (2015-2017)
Slaven Bilić poprowadził West Ham w ostatnim sezonie rozgrywanym na Boleyn Ground. Drużyna zakończyła rozgrywki 2015/16 na 7 miejscu, a jedną z największych gwiazd zespołu był Dimitri Payet.
10 maja 2016 roku West Ham rozegrał ostatni mecz na Upton Park, pokonując Manchester United 3:2. Kilka miesięcy później klub przeniósł się na London Stadium.
David Moyes, Pellegrini i europejski sukces (2017-2024)
David Moyes po raz pierwszy objął West Ham w 2017 roku i utrzymał klub w Premier League. Po krótkiej przerwie wrócił pod koniec 2019 roku.
Między jego kadencjami drużynę prowadził Manuel Pellegrini, pod którego wodzą klub zakończył sezon 2018/19 na 10 miejscu.
Druga kadencja Moyesa okazała się jednym z najlepszych okresów w nowoczesnej historii West Hamu. Klub regularnie kwalifikował się do europejskich pucharów, a w sezonie 2022/23 zdobył Ligę Konferencji Europy UEFA po zwycięstwie 2:1 nad Fiorentiną. Było to pierwsze duże trofeum klubu od 1980 roku i pierwszy europejski triumf od 1965 roku.
West Ham obecnie
Po odejściu Davida Moyesa w 2024 roku klub rozpoczął kolejny etap swojej historii. Funkcję menedżera objęli kolejno Julen Lopetegui, Graham Potter a następnie Nuno Espirito Santo.
Mimo słabszych wyników West Ham pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych klubów angielskiej piłki – z silną tożsamością, wierną społecznością kibiców i akademią, która od dekad wychowuje reprezentantów Anglii i czołowych piłkarzy Premier League.